Home is where the heart is

Over een paar weken gaan we verhuizen.
Eindelijk is het zover! Een nieuw huis, een nieuwe inrichting. En waar kan je een meisje blijer mee maken dan met het shoppen naar spulletjes voor het nieuwe huis?

Nog voordat enig contract was getekend, was ik al druk in de weer met het hamsteren van woonideeën. Kleurenkaartjes van de bouwmarkt, behang-samples van de decoratiewinkel, plaatjes uit tijdschriften, een bezoek aan de Zweedse bouwpakketten-gigant. Alles werd zorgvuldig gefotografeerd, uitgeknipt, gesorteerd en verzameld in een mapje met het etiket 'Woonspiratie'.

Hoe vol het mapje inmiddels echter ook mag zijn, de meest leuke plek om ideeën voor je huis op te doen is en blijft gewoon de straat. Niks geen luxe warenhuizen of dure woontijdschriften, maar gewoon lekker ordinair bij mensen thuis naar binnen kijken en dan heerlijk ongegeneerd je mening geven. Daar kan geen VT Wonen tegenop.

Alhoewel...
Al vele rondjes lopend door verschillende straten en wijken, kom ik erachter dat verdacht veel huizen qua inrichting wel erg veel op elkaar lijken. En nee, dan doel ik niet op de standaard 'twee potten die symmetrisch voor het raam staan' (héél 2010!) maar dan heb ik het met name over de voordeur. Want waar ik ook loop en waar ik ook kijk, overal stuit mijn blik op deurhangers in de vorm van hartjes. Hartjes van riet, hartjes van hout, hartjes van ijzerdraad. Met linten, zonder linten, opengewerkt of massief. Hartjes, hartjes, hartjes.

Hardop vraag ik mij af wie deze trend gestart is en waar dat hart in hemelsnaam voor moet staan. Welkom in ons liefdevolle huis? Wij verwelkomen u met ons hart? Ik hou van jou (en daarmee van jullie allemaal)?

Het wordt nog mooier als ik diverse woningen tegenkom die naast hun hartenkreet ook nog de zeer inspirerende letters L O V E voor het raam hebben staan. Zou dit zijn om de boodschap nog duidelijker te maken? Om bezoeker en voorbijgangers er zeker van te laten zijn dat hier echt hele warme en liefdevolle mensen wonen? Ik moet mijzelf bedwingen om niet spontaan bij wat mensen aan te bellen en te vragen of ik een dikke knuffel kan krijgen en misschien een kopje thee mag komen drinken. Eens kijken hoe gastvrij al deze hartelijke mensen daadwerkelijk zijn.

Een iets minder onduidelijke, maar daardoor niet minder intrigerende variant op alle openbare liefdesbetuigingen zijn de houten letters die samen het woord HOME vormen. Want waarom zou je op je huis het woord 'huis' laten zetten? Zouden deze bewoners bang zijn dat hun woning wellicht voor iets anders wordt aangezien? Of is het hun manier om te laten weten dat ze thuis zijn en dat ze met een kloppend hart vol liefde zitten te wachten tot bezoekers bij hun hartjesdeur aanbellen?

Wat het antwoord ook mag wezen en wat de betekenis ook mag zijn, ikzelf ben erover uit dat dit nieuwe liefdesritueel op woongebied mijn inspiratiemapje niet zal halen. Niet dat ik geen liefdevol mens ben of niet dol ben op mijn nieuwe huis. Maar meer omdat ik mij liever vol hartelust stort op een inrichting die mijn eigen hart en ziel draagt en waar alle mensen straks hartstikke welkom zijn, ook als ze van hun eigen rieten hart geen moordkuil maken.

De klusjesman

Maandagochtend 8:00 uur. De bel gaat. Voor de deur staat een man in een mooie blauwe overal en een gereedschapskistje in zijn handen.

- "Goedemorgen mevrouw, ik kom voor het onderhoud van de ketel. U had aangegeven het liefst iemand zo vroeg mogelijk te hebben, dus ik dacht: laat ik dat vrouwke eens een plezier doen."

Het spettert een beetje buiten.
De man met de blauwe overal veegt zijn voeten en stapt met zijn stevige werkschoenen de kamer in en door richting de keuken.

- "Ja, ik rijd normaal gesproken pas rond achten weg, maar goed, als u aangeeft 'zo vroeg mogelijk' dan doe ik dat natuurlijk graag. Je kan een vrouw immers niet zomaar teleurstellen toch?"
- "Goh, eh, dat is erg vriendelijk van u. Het komt inderdaad niet vaak voor dat het onderhoud zo stipt wordt uitgevoerd. Fijn dat u de moeite heeft genomen. De ketel hangt hier. Mocht u nog iets nodig hebben, dan hoor ik het wel."
- "Vrouwke, gelooft u mij: het enige dat ik nodig heb is loonsverhoging en een portie mooi weer."
- "Oh, ok. Een kopje koffie dan misschien?"
- "Dat sla ik op dit tijdstip nooit af."

De man met de tang gaat aan de slag. Zelfverzekerd opent hij de ketel en begint aan zijn inspectie.

- "Ehm, pardon, zou ik er misschien even bij mogen om een kopje voor uw koffie te pakken?"
- "Maar natuurlijk, vrouwke. Excuses van mijn kant. Sorry dat ik in de weg stond. De keuken is en blijft toch immers het domein van de vrouw."
- "Nou, dat zou ik toch niet zo stellig willen beweren.."
- "Niet? Moet ik bij mijn vrouw niet proberen hoor, aan de slag in de keuken. Zekers te weten dat ze mij er met de deegroller weer uitslaat. Maar dat is niet zo erg. Laat vrouwen zich maar bezighouden met vrouwendingen, dan kunnen de mannen tenminste het echte werk doen."

Fluitend gaat de man verder in het domein van de vrouw. De tang wordt neergelegd en maakt plaats voor een stalen borsteltje voor het grondige schoonmaakwerk.

- "En heeft mevrouw nog een vakantie gepland staan?"
- "Nou, ik ben eigenlijk net terug van een lange reis, dus nee, er staat even niets op de planning."
- "Een reis? Met zo'n vliegding enzo? In nog geen duizend jaar dat ze mij daar inkrijgen! Moeders de vrouw heeft het één keer geprobeerd, zo'n vliegreis. Gelukkig werd toen mijn zwager ziek, dus konden we gewoon lekker thuisblijven. Niets voor mij al dat exotische gedoe."
- "Tja, smaken verschillen. Ik houd er wel van. Nieuwe landen, nieuwe culturen."
- "Ja, dat ken ik. Dat zei een nichtje van mij ook. Nieuwe landen, nieuwe culturen. Nou, die is er toch mooi vandoor gegaan met zo'n Afrikaan."
- "Ja, dat kan soms gebeuren. Maar wellicht is ze nu wel erg gelukkig?"
- "Ja, dat kan wel zijn, maar wat denk je van mijn tante? Vertelt eerst haar zoon dat hij homo is en dan zit haar dochter ook nog eens met zo'n neger in Afrika. Nou, dat is toch erg hoor! Dan mogen mijn ouders niet klagen met een zoon zoals ik."

De laatste restjes vuil worden door de man op behendige wijze weggeveegd. De klep van de ketel gaat dicht en de onderhoudspapieren worden tevoorschijn gehaald.

- "Als u hier even een krabbelke zou willen zetten. Dan weet ik zeker dat ik mijn euro's ook krijg, voordat de Grieken er straks mee vandoor gaan. Hartelijk dank. Ja, het is wat die crisis. Die Spanjaarden maar lui siësta houden en wij maar belasting betalen. Als ze daar in Den Haag nou eens wat aan zouden doen!
Maar ik wens u nog een prettige dag mevrouw. De ketel is weer schoon. Hartelijk dank voor de koffie en dat het met die zomer nog maar goed mag komen."

Zonder te weten wat ik hier nog verder op zou moeten antwoorden doe ik de deur open. De man in de blauwe overal stapt naar buiten. Het is 8:30. Buiten verdwijnt het laatste restje zon achter een dikke donkere regenwolk. Ik denk dat de zomer zich vandaag niet meer gaat aandienen.

Het onverzadigbare meisje

Acht maanden geleden is het alweer. De laatste hap, de laatste slik. Het meisje schreef nog één bericht en toen was het zover: de blaadjes in de achtertuin waren op en het werd tijd om de vleugels uit te slaan naar nieuwe oorden.
De zon en de wind voerden het meisje langs de meest bijzondere plekken. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Van oost naar west en van boven naar onder. Haar vleugels klapten zich een slag in de rondte.

Totdat ze moe begon te worden. Moe en hongerig. Haar reislust mocht dan inmiddels wel een beetje gestild zijn, de honger naar nieuwe verhalen was dat niet. Een tijdje heeft ze haar knorrende maag weten te negeren.  Niet wetende waar ze precies trek in had, liet ze de verleidingen aan zich voorbij gaan. Groenvoer, bloemen, gras of sla; niks kon haar bekoren.
Tot ze het echt niet langer hield. De honger was te groot en de schreeuwende trek stond op volume tien. Blaadjes moest ze. Blaadjes! Niks geen 'slashimi' of exotische 'springbloemrol'. Gewoon een ordinair groen blad: oud, vertrouwd en lekker.

Wat lekker is smaakt naar meer en waarom zou je beproefd recept eigenlijk willen veranderen? Ok, een kleine aanpassing in de presentatie was wel nodig, maar los daarvan bleek het recept nog net zo smaakvol als in het begin.
Dus is het terug op de menukaart: Het onbeschreven blad. Het blad waar het meisje zoveel kanten mee op kan. Van snufjes kritiek tot vleugjes met humor. Acht maanden lang hebben alle ingrediënten kunnen rijpen. Maar nu is het oogsttijd en tijd om te plukken.

En dat is maar goed ook! Want het meisje heeft honger en is nog lang niet uitgegeten!

Make your dreams come true

Dinsdag 27 december 2011. Nog maar een paar dagen en dan is er weer een jaar voorbij. 365 dagen, 12 maanden, 4 seizoenen. De tijd is voorbij gevlogen en ik kan haast niet geloven dat 2012 zich al klaar aan het maken is voor haar jaar. Terwijl 2011 de laatste taken afrond en de mensen nog even laat genieten van wat gezelligheid en een enkel moment van bezinning, veegt 2012 alvast haar stoepje schoon om opgeruimd met een nieuwe start te kunnen beginnen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Eén van de dingen die bij de start van een nieuw jaar horen, zijn de vast wel bekende (en veelal beruchte) goede voornemens. Een lijstje van dingen die je graag anders zou willen doen, wat je zou willen bereiken, of wat je aan jezelf zou willen veranderen. Heel leuk en aardig allemaal, maar in mijn ogen niet de goede manier om het jaar positief en met goede moed te starten. Daarom stelde ik vorig jaar in dit blogbericht voor om niet meer uit te gaan van goede voornemens, maar juist een lijstje te maken van dromen en wensen. Een zelfde idee, maar dan met een andere insteek.

Als initiatiefnemer van deze 'droomlijst' kon ik er natuurlijk niet onderuit om ook zelf zo'n 'rij van wensen' op te stellen. Nu hoor ik jullie al denken: "En...zijn ze uitgekomen? Zijn de dromen waargemaakt?"

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik ook zelf niet meer wist wat er nu precies op mijn lijstje stond, dus vandaar dat ik hem er nog even bij heb gepakt:

Dromenlijst 2011 - Meisje Nooit Genoeg

- Een mooie reis maken

- De marathon van Amsterdam rennen

- Een gedichtenbundel voor kinderen schrijven

- Een column voor een (lokale) krant of tijdschrift schrijven

- Een super thuiskok worden

- Heel veel feestjes en gezellige kroeg-avonden meemaken

- Het theaterbeest in mij loslaten

- Altijd vrolijk en positief zijn

- Leren salsadansen

- Mezelf blijven ontwikkelen binnen mijn werk

Nu heb ik mijn blog vorig jaar afgesloten met de boodschap: 'Beter een droom (nog) niet verwezenlijkt, dan een goed voornemen niet waargemaakt. Terugkijkend op bovenstaand lijstje, is het inderdaad zo dat verschillende dromen in 2011 inderdaad dromen zijn gebleven. Zo zorgde een blessure en drukte op werk ervoor dat mijn marathonplannen eind januari al aan de kant werden geschoven. Ook staat er nog geen boek op mijn naam en ken ik salsa beter als saus dan als dans.

Hoewel ik echter misschien niet al mijn dromen heb weten te verwezenlijken, zijn er andere wensen die wel zijn uitgekomen en hebben sommige 'gemiste kansen' juist plaatsgemaakt voor nieuwe dromen. Zo heb ik mijn snelheid aangepast door de marathon te verruilen voor de Vierdaagse en de Dodenmars. Is mijn gedichtenbundel misschien nog niet gedrukt, maar wel in de maak. En heb ik naast het oppakken van streetdance-lessen ook veel nieuwe succes-recepten in de keuken weten te bereiden.

Al met al kan ik dus stellen dat ik terug kijk op 2011 als een tevreden mens en blij ben met de dromen en wensen die mij zijn toegekomen. Kijk ik echter nog één keer goed naar mijn lijstje van vorig jaar, dan is daar één droom die er toch wel bovenuit springt. Helemaal bovenaan staat ie. Een droom die voor veel mensen een droom is, en een droom waarvan ik zelf ook niet had verwacht dat hij zo snel uit zou komen (of überhaupt uit zou komen). 

Een mooie reis maken. Het was een stille wens en die wens wordt nu werkelijkheid. Niet voor de eerste keer, maar wel voor de eerste keer samen. Een prachtdroom. Nog maar 6 nachtjes slapen en dan is het zover. Samen op reis.

Dinsdag 27 december 2011. Het einde van een jaar, de start van een nieuw begin. Ik sluit hierbij dit blog (voorlopig) af. Het is tijd voor nieuwe avonturen en bij nieuwe avonturen horen nieuwe verhalen. Verhalen die jullie vanaf nu kunnen vinden op: http://door-de-poppetjes-van-onze-ogen.blogspot.com/ 

Bij deze wens ik jullie alvast een prachtig en liefdevol nieuwjaar toe. Bedankt voor alle reacties, schrijfspiratie en mooie woorden. Dat jullie lijstjes ook komend jaar maar weer onbegrensd en volbewenst mogen zijn. Durf te wensen, durf te dromen. And may all your dreams come true.

Hands up voor Lejo!

Zo zit je je op een zaterdagavond op de bank nog op te vreten over het platte oversentimentele vermaak dat je met dikke tranen op tv wordt voorgeschoteld en zo kom je op een doodgewone dinsdagochtend compleet euforisch en met dikke tranen van het lachen uit een klein theaterzaaltje gelopen. Het kan je zomaar overkomen.

Laat ik dus maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben fan van Lejo!
Eh, wat zegt u? Le..wie? Lejo: het solo-theaterproject van de Nederlandse poppenspeler Leo Petersen. Een aantal jaar terug had ik hem al een keer gespot. Samen met mijn huisgenootje was ik op het Virus festival in Eindhoven, toen ik opeens een hele groep mensen rond een soort poppenkast zag staan. Volwassen mensen, compleet uit hun dak, voor een poppenkast..daar moest ik het fijne van weten! Ik kroop naar voren en eenmaal daar aangekomen wist ik niet wat ik zag. Daar stond iemand (nouja, ik zag hem natuurlijk niet) die met slechts een hand en een paar houten oogjes een heel publiek wist in te pakken. Zo kort als het duurde, zo lang heeft het in mijn geheugen gegrift gestaan. Ik was verkocht!

Zoals het echter gaat met bepaalde ervaringen, willen ze soms nog wel een beetje wegzakken. Hoewel Lejo al die tijd in mijn theaterhartje heeft gezeten, heb ik het guitige poppetje nooit meer bezocht of ergens anders op een festival gezien. Tot vandaag.
Vandaag had ik namelijk het geluk om voor mijn werk een presentatiedag van verschillende jeugdvoorstellingen te bezoeken. Nu is dit voor cultureel medewerker die normaal gesproken alleen maar op kantoor zit altijd al een feest, maar deze keer nog een beetje meer. Op het programma had ik hem namelijk al zien staan: Lejo, met zijn nieuwe voorstelling 'Achter je!'. Stipt om 10:00 zat ik vooraan in de zaal en kon niet wachten of deze show mijn eerdere enthousiasme zou doen herleven. We waren echter nog geen 5 minuten bezig en ik wist: dit is absoluut te gek!

Nu vragen jullie je wellicht af: wat is er zo geweldig aan een kindervoorstelling met handpoppetjes en houten oogjes? Nou, laat ik voorop stellen dat ik nog nooit een hand zo grappig, gemeen, lief of aandoenlijk heb zien zijn. Ieder karakter, hoe simpel ook, leeft. En of je wilt of niet, je gaat erin mee en vergeet af en toe gewoon dat het een simpele hand van één man is die dit allemaal doet. Het is zo knap, vingervlug en prachtig gedaan. Alleen al bij het kijken ernaar kreeg ik kramp in mijn vingers en vroeg ik me regelmatig af hoe hij het toch voor elkaar kreeg. Dit is theater en topsport in één! Prachtig in zijn eenvoud, maar door die simpelheid juist ook weer heel bijzonder.

Ik kan er dan ook nog wel een heel lang verhaal van maken, maar ik denk dat de boodschap en mijn enthousiasme inmiddels wel duidelijk zijn (zit al de hele dag na te stuiteren en genieten). Eigenlijk is dan ook het enige dat ik nog wil zeggen: Gaat dat zien, gaat dat zien! Theater saai, stom en klaar om wegbezuinigd te worden? Ik dacht het niet! Winston en je bruidshuilshow, move over, ik wil Lejo primetime op mijn zaterdagavond!