Los in de uitgaanskooi

"Eigenlijk is uitgaan best wel een vreemd iets."
Mijn beste vriendinnetje M. kijkt om zich heen. Links staat een groepje uitgedost in koeienpakken te dansen alsof hun leven ervan af hangt. Rechts komt iemand binnen met een kamerplant en bestellen twee meisjes met een opblaasbare rookworst een wijntje aan de bar.
Terwijl ik nip van mijn drankje en bijna omver geduwd word door een plastic krokodil, kan ik niet anders dan de constatering van mijn vriendinnetje beamen. Uitgaan is inderdaad een vreemd iets!

Nu is het feestje waar wij derde kerstdag waren beland misschien een extreem voorbeeld van onze uitgaanscultuur. Maar nadat ik op het nippertje een luchtbed-crowdsurf-actie had overleefd en zonder pardon meegesleept werd in een hossende menigte, bedacht ik mij dat ook zonder de aanwezigheid van dansende planten en kekke plaksnorren het fenomeen 'op stap gaan' er eentje is van verbazing en verwondering.

Stel je eens voor: je staat op het station op de trein te wachten. Ineens komt er een vreemde jongen naast je staan, die zomaar uit het niets vraagt of hij een drankje voor je mag kopen en of hij je nummer mag hebben. Daarna stapt er een groepje meiden de trein in, die  - compleet met hoge hakken en korte rokjes - gekke danspasjes beginnen te maken in de coupé. De leuke jongen tegenover je begint na een glimlach spontaan tegen je aan te schuren en ach, weet je wat, je danst gezellig met hem mee. Je zit tenslotte in de trein.

Gek voorbeeld? Misschien. Maar feit is wel dat binnen de muren van het uitgaan heel andere regels lijken te gelden dan in het normale dagelijkse leven. Grenzen vervagen en wat normaal nooit lijkt te kunnen of mogen is ineens doodnormaal. Zet een groep mensen in een afgesloten ruimte, doe er wat muziek en alcohol bij en je krijgt een situatie die je nergens anders tegenkomt. Gaat uit en verbaas U.

"Zou het komen omdat we buiten op straat nooit eens lekker gek mogen doen?", vraagt M. serieus met een plaksnor op haar gezicht. "In ons normale leven wordt het niet echt geaccepteerd om even een gek dansje te doen of keihard een lied te zingen."
Een bierdouche ontwijkend neem ik een laatste slok van mijn drankje. 'Doe maar normaal dan doe je gek genoeg'. Zou dat het zijn? Dat we in het normale leven niet uit de band mogen springen, dus dat dan maar in een afgesloten ruimte met eenzelfde groep gelijkgestemde gekken  op onchristelijke tijden moeten doen? Of het wetenschappelijk is aangetoond weet ik niet, maar al dansend met een paar kerstballen in mijn handen denk ik dat het zomaar eens de clou van de avond zou kunnen zijn.

De mensen met de kamerplanten hebben zich inmiddels in het midden van de zaal verzameld voor een groot swingend bos. De jongens in de koeienpakken loeien en de meisjes met de rookworst staan te sjansen met Super Mario en zijn vrienden. M. en ik hebben inmiddels genoeg gekte voor een avond gehad. De benen zijn moe en de snor plakt niet meer. Het is tijd voor bed. Tijd om te slapen en wakker te worden in het normale leven. Nog een hele week in het gareel en dan mogen we weer. Los in onze kooi. 'Doe maar gek, want normaal doe je al vaak genoeg.'

Vriendin voor jou, vriendin voor mij

Vandaag liep mij in de stad een meisje tegemoet. Met een uitgestoken hand kwam ze op mij af. Even dacht ik: Ken ik haar? Totdat ze mij met een brede glimlach en een bijna overdreven vriendelijke 'Alsjeblieft!' een briefje in de hand drukte. Even snel als ze gekomen was, was ze weer verdwenen. In de verte hoorde ik haar nog roepen: 'Nieuw in Nederland. Hartstikke leuk!'

Nog niet helemaal bekomen van deze korte en nogal intense ontmoeting, kijk ik naar het verfrommelde papiertje in mijn hand. 'Vriendinvoorjou' staat er met vrolijke paarse letters geschreven. Een paar fleurige vlindertjes omlijsten het geheel. Ik vouw het briefje verder open en lees:

'Ben je verhuisd, maar ken je nog niemand? Ben je gescheiden? Zoek je een sportmaatje? Wil jij je hobby delen met iemand? Dan is Vriendinvoorjou echt wat voor jou! Surf nu snel naar onze site en ontmoet nieuwe vriendinnen van alle leeftijden uit het hele land!'

Hoewel ik nou niet echt perse op zoek ben naar nieuwe vriendinnen - en ik me eigenlijk ook wel afvroeg of ik er zo eenzaam uitzag dat ik dit briefje nodig heb - , is mijn nieuwsgierigheid stiekem wel een beetje gewekt. Ik heb altijd al een zwak gehad voor paarse letters en, wie weet, word ik dankzij deze site wel net zo überblij als het meisje dat in de stad de potentiële nieuwe vriendinnen staat te werven.

Thuis gekomen haal ik het briefje uit mijn zak, zet de computer aan en surf vol verwachting naar de genoemde site. Ik heb geluk; ook hier word ik verwelkomd met vrolijke vlinders en de kleur paars. 'Welkom!', staat er, 'Deze website is speciaal bedoeld voor vrouwen die om uiteenlopende redenen op zoek zijn naar een gezellige nieuwe vriendin.'  

'Goh, gezellig', denk ik. Gezellig is het ook op de foto's op de achtergrond. Allemaal lachende vrouwen die met elkaar allemaal gezellige dingen aan het doen zijn. Eens even kijken hoe dit precies werkt. Ik klik door naar de volgende pagina met het gepaste kopje 'Vriendinnen gezocht'. Onder verschillende categorieën (kletsen, shoppen, uitgaan, sporten) kan je hier je eigen oproep plaatsen in de vorm van een virtuele post-it. 'Hartsvriendin gezocht in de omgeving Den Bosch' bericht Tamara. 'Party, party' roept Oceana met drie uitroeptekens. Appie gaat liever wandelen met een cappuccino als beloning.

Hoewel er nog genoeg briefjes hangen met 'leuke, gezellige, spontane, lieve en humorvolle vriendinnen gezocht' ben ik nog niet helemaal overtuigd. Moet ik echt via een simpele post-it aflezen wie mijn nieuwe hartsvriendin gaat worden? Gelukkig helpt Vriendinvoorjou mij een handje. Zo raden ze mij aan lid te worden van een leeftijdsgroep (wel zo handig) en hebben ze alvast zes gezellige meiden met foto geselecteerd die graag een dagje met mij zouden willen shoppen, kletsen of hobby'en. 

'Nieuwe vriendin voor jou?', vraagt Vriendinvoormij. Ja, maar wel als je eerst een profiel aanmaakt. Vriendinnen maken doe je namelijk niet zomaar. Daar heb je een leuk profiel voor nodig. Liefst met foto. Want, zo vertelt deze vriendinnenwebsite, 'als je ook een foto uploadt maak je de meeste kans om sneller leuke vriendschappen op te doen'. Heb je dat leuke profiel dan weten te maken, dan kan je aan slag. Zelf post-its plakken bijvoorbeeld, of op een oproep van een ander reageren. Een ideale match is zo gemaakt. Drink jij je cappuccino na het wandelen het liefst met wat meer privacy en hoeft niet iedereen te weten dat jij wel met Rietje53 een middagje wil schilderen, dan kan je gelukkig ook nog privé berichtjes sturen. 'Zo kan je makkelijk je contacten onderhouden zonder dat iedereen meekijkt.'

Nog even kijk ik naar de naar de profielfoto's van lachende vrouwen die mij aanstaren vanaf de paars gekleurde pagina en denk dan aan het wel erg hartelijke meisje met het briefje. Nieuwe vriendin voor jou? Nee dank je, ik heb al een vriend.

Een fanatieke Sinterkaasfondue

Nu de pepernoten alweer maanden in de winkels liggen (en inmiddels ook alweer met vijftig procent zijn afgeprijsd), de Sint veilig met paard en pieten in Nederland is aangekomen, de eerste schoenen zijn gevuld en de laatste surprises in elkaar geflanst worden, is het weer tijd. Tijd om pannen bij elkaar te zoeken, stoelen bij elkaar te schuiven, de tafel te dekken en me samen met een groepje (oud)collega's met volle overgave te storten op de jaarlijkse Sinterkaasfondue.

Wie dit briljante idee ooit in het leven heeft geroepen weet ik niet meer precies. Maar feit is dat deze avond enkele jaren terug in het leven is geroepen en sindsdien is uitgegroeid tot een ware en smeuïge traditie. Zoals de naam van de traditie al verraadt, bestaat een groot deel van deze avond in het onderdompelen van grote stukken groenten en brood in twee flinke pannen dampende gesmolten schimmels (niet te verwarren met het paard van Sinterklaas).

Hoe lekker en gezellig dit echter ook mag zijn, het zijn uiteindelijk niet de kazige witlofschuitjes of geblancheerde champignons waarvoor we allemaal bij elkaar gekomen zijn. De naam 'Sinterkaas' is wat dat betreft gewoon een dekmantel. Het grote wachten is namelijk op het gedeelte van de avond dat plaatsvindt nadat alle pannetjes tot de laatste klodder zijn leeggeschraapt. Dan mogen namelijk de kadootjes en dobbelstenen op tafel komen en kan er begonnen worden met waar het allemaal écht om draait: het grote dobbelspel!

De stinkend goede ingrediënten van dit gerecht? Men neme: Een kleine groep mensen (tussen de 4 en 10 personen), per persoon 2 ingepakte kadootjes, een dobbelsteen en een portie stalen zenuwen. Meng dit alles met een flike doos pepernoten en in stukken gebroken chocoladeletters en je zult gegarandeerd een avond krijgen waar geen kleverige homp kaas tegenop kan!

Zodra de eerste dobbelsteen over tafel rolt is het hek van de dam. Dat de groep waarmee ik dit spel speel het woord 'fanatiek' volgens mij heeft uitgevonden, is aan alles te merken. De blikken staan op scherp, de ademhaling versnelt, de billen verschuiven naar het puntje van de stoel en er komen oergevoelens van territoriumdrift bovendrijven die we anders nooit bij elkaar hebben gezien. Dat de kadootjes verder weinig meer voorstellen dat afgestofte exemplaren van zolder of afgedankte presentjes van eerdere verjaardagen maakt in dit geval niet uit. Hoe lelijker de kado's des te fanatieker iedereen wordt.

"Nee, niet de krokodil-opscheplepel van mij afpakken!"
"Ja, hier komen met dat tennisracket!"
"Hoezo, ruil een kado met de persoon rechts van je?"
"Shit, ik heb nog helemaal niks!"
"Ja, lach maar met al die kado's van je!"
"Zes, zes, zes, zes!"


Nog leuker wordt het als op het allerlaatst alle kado's verdeeld zijn en de zogenaamde tijdklok wordt ingesteld voor de versnelde ronde. Daar waar iedereen eerst nog dacht al zijn of haar kado's veilig in the pocket te hebben, kunnen de kansen in deze laatste ronde ineens weer helemaal gekeerd zijn. Degene die nu niets heeft kan straks met het mooiste kado naar huis gaan en degene met de grootste stapel blijft straks misschien wel berooid achter. Tijd dus om nog één keer diep adem te halen en alles op alles te zetten om maar niet als de kaaskop van de avond naar huis te gaan.

Als een razende vliegt de dobbelsteen voor de laatste keer over tafel. Kado's worden verschoven van links naar rechts, personen wisselen van plek, spullen worden geruild, gepakt, gegooid, beschermd. En precies op het moment dat de chaos compleet is en de situatie uit de hand dreigt te lopen, worden we abrupt uit onze dobbelroes gehaald en laat het alarm ons weten dat het spel voorbij is.

Met een rode waas nog voor onze ogen en een grote klomp kaas bonkend in onze magen, kijken we ietwat verward naar de spullen die voor ons liggen. Een smurfenklok? Een opblaasband? Een boek met mislukte liefdesgedichten? Ok, die thermosfles en cocktailshaker zijn zeker niet onaardig. Maar verder? Hebben we ons daar net echt zo voor laten gaan? Wat een dobbelsteen en een tafel vol kadootjes al niet teweeg kan brengen. Sinterklaasje zou zich met schimmel en al omdraaien op ons dak.

Achja, gezellig was het wel. Zo leer je je collega's nog eens van een andere kant kennen! De kaas in mijn maag is inmiddels verteerd en de voorraadpop in vorm van een Japanse geisha gekruist met een Russische baboesjka heeft een mooi plekje gekregen op het dressoir. Het was een heerlijk avondje dat zeker niet stilletjes aan ons voorbij is gegaan. Ik zou zeggen: Volgend jaar weer?

Analytisch vermogen

"Hoi, ik bel over het tweede gesprek dat je gisteren met ons hebt gehad. We vonden je ideeën erg leuk, maar helaas moet ik je melden dat je het niet bent geworden. We hebben gekozen voor iemand met meer analystisch inzicht."
Verbouwereerd hang ik op. Het positieve gevoel waar ik twee dagen lang mee rondliep is met één telefoontje de grond in geboord. De baan is niet voor mij.

"We hebben gekozen voor iemand met meer analytisch inzicht". Op zich best een reeële reden voor afwijzing, ware het niet dat ik mij net een heel weekend had uitgesloofd op het uitwerken van creatieve ideeën voor een door hen voorgestelde marketingopdracht. Een promotie-actie moest ik bedenken. Creatieve manieren om mensen binnen de culturele sector te lokken. Blijkbaar was mijn creativiteit iets teveel van het goede. Te hoog opgeleid, te weinig werkervaring, teveel ervaring, te jong, te theoretisch. Ik heb ze allemaal al gehoord. Maar té creatief? Die is nieuw voor mij. Ach, ik vat het bij deze maar op als een compliment.

Het is dan ook niet makkelijk: mij in een hokje stoppen. Want wat moet je nu met een universitair geschoolde cultuurwetenschapper die vooral een theoretische achtergrond heeft, graag praktijkgericht wil werken, interesse heeft in schrijven en misschien ook wel iets totaal anders wilt? Ik moet eerlijk zeggen, dat ook ik daar geen duidelijke analyse van weet te maken.

Maar een beetje zuur is het wel. Het is alsof je per ongeluk in een winkel met Italiaanse kledingmaten bent beland en al de kleren in jouw maat ineens veel te krap blijken te zijn. In jouw ogen zou het perfect moeten passen, maar net als je denkt dat die rits toch dicht kan scheur je eruit. Een Italiaanse maat 38 is toch echt geen Hollandse maat 38. Zo ver reikt mijn analytsich vermogen dan weer wel.

En ja, ik wist dat mijn kans 1 op 3 was. Minder dan de helft, maar hé, naast analytsich inzicht speelt ook gevoel toch wel een stukje mee in dit soort zaken. De klik was er (tenminste, dat dacht ik), het netwerk, de kruiwagen, de kennis, de motivatie. Genoeg reden om te zeggen: Nou, weet je wat? We doen het gewoon! Maar het lot (of in dit geval: de ratio) besliste anders. Nummer 1 werd het niet, nummer 2 van de drie werd het wel. Daar is niets wiskundigs aan. Gewoon gevalletje van vette pech, niets aan te doen.

Ondertussen galmt dat ene zinnetje nog steeds door mijn hoofd.
"We hebben gekozen voor iemand met meer analytisch inzicht". Misschien moet ik de benaming 'creatieve duizendpoot' maar eens van mijn cv schrappen.

Man I feel like a woman!

Een tijdje terug zat ik met een vriendin van mij op het terras. De zon scheen, de temperatuur was aangenaam, de wijn was koud. Kortom, een ideale middag om lekker niets te doen en ons schaamteloos te storten op onze favoriete terras-hobby: mannen kijken.

Vol verwachting zaten we met het eerste wijntje in onze hand te wachten op de mooie en bijzondere exemplaren die voorbij zouden komen lopen. We mogen dan immers wel beiden gelukkig bezet zijn, maar dat betekent natuurlijk niet dat het aanbod van mannelijk vlees niet af en toe eens aan een deskundig oog onderworpen mag worden.

Wijntje één ging er vlot in. Leuke mannen hadden we nog niet langs zien komen, maar daar maakten we ons nog niet zo druk om. Het was immers nog vroeg. Wijntje twee werd besteld en we gingen er nog eens goed voor zitten. Laat die lekkere kerels maar langskomen! Pas toen we bij het derde wijntje nog steeds geen noemenswaardig leuke mannelijke exemplaren hadden gespot begonnen we ons echt zorgen te maken. Want waar zijn de echte mannen gebleven?!
Met het derde wijntje nog in onze hand keken we om ons heen. Wat we zagen waren geen mannen zoals wij ze kennen, maar mannen met perfecte kapsels, mannen met sieraden, mannen nippend aan roseetjes, mannen met skinny jeans, mannen met hoge laarzen, mannen met skinny jean in hun hoge laarzen en - oh horror! - mannen met Uggs.

Het moge duidelijk zijn: het is crisis. Nee, niet in onze portemonnee, maar in de aanmaak van testosteron. Wat onze middag op het terras deed vermoeden, blijkt wetenschappelijk al enkele jaren ook echt een feit: onze mannen worden steeds vrouwelijker. De oorzaak? Een overschot aan oestrogeen in onze huidige leefomgeving.

Belgisch professor Bo Coolsaet weet er alles van. In het artikel 'Mannen krijgen borstjes' komt naar voren dat de fundamenten van het trotse mannelijke geslacht door verschillende oorzaken steeds meer dreigen te verzakken. Zo is oestrogeen massaal aanwezig in het vlees dat we eten. Vooral in de hormonaal behandelde kippenbillen die als kiloknaller in de supermarkt liggen. Daarnaast komt er ook heel wat oestrogeen in het drinkwater terecht via vrouwen die restanten van de anticonceptiepil uitplassen en en helpen pesticiden van de landbouw ook nog eens een handje.
Gevolg van dit alles? Mannen die steeds vrouwelijker worden en in sommige gevallen zelfs borstontwikkeling krijgen of geboren worden met een vervouwelijkt geslacht!

En alsof dit alles nog niet genoeg is, blijkt dat al deze hormonaal geïnjecteerde mannen ook nog eens een groot tekort hebben aan testosteronvolle voorbeeldfiguren. Zo is daar de feminisering van het onderwijs. Er zijn steeds minder mannelijke leerkrachten te vinden, waardoor steeds meer jongens de basisschool verlaten zonder ooit les te hebben gehad van iemand met hetzelfde geslacht.
Jongens weten niet meer wat het is om man te zijn en met dit gebrek aan rolmodellen, worden hun mannelijke eigenschappen steeds meer de kop ingedrukt. Resultaat: 'mislukte' mannen en weinig leuks meer te zien langs de terrassen.

De noodtoestand is daar. Terwijl aan de ene kant nieuwsberichten uit de grond schieten dat vrouwen op veel vlakken nog steeds ondervertegenwoordigd zijn aan de man, dreigt diezelfde man nu juist ten onder te gaan aan deze sluwe vrouw. Want zijn wij het niet die roepen dat mannen meer over gevoelens moeten praten, zich beter moeten verzorgen, verzorgend moeten zijn of gezellig met ons op de bank naar romantische komedies moeten kijken? We willen gekamde koppies, kale piemels, begripvolle blikken en als het even kan naast een partner ook iemand waarmee je kunt kletsen en shoppen.

Maar waarom? Wat is er mis met een echt stoere vent, die bier drinkt en borsthaar heeft? Als ze door al die vrouwelijke hormonen al zoveel haargroei moeten inleveren, waarom kunnen we dat laatste plukje dan niet gewoon laten zitten? Er is niks mis met een begripvolle vent, maar een man die onder het mom van 'vrouwelijk begrip' besluit om dan ook maar een handtasje te gaan dragen ("Dat is inderdaad wel handiger dan mijn portemonnee gewoon los in mijn broekzak"), daar moeten wij vrouwen toch echt een stokje voor steken.

Wacht dus niet langer, maar kom in actie en red de man van zijn ondergang! Een kleine donatie op het bij deze in leven geroepen gironummer 1234 kan één man zijn testosteronniveau weer naar een acceptabel niveau krikken. Twijfel niet langer, maar doe mee. Opdat wij vrouwen ook straks weer met een gerust hart wijntjes op het terras kunnen drinken.