Het mysterie dat Luxemburg heet

Hoewel ik dit verhaal al een keer als bonuspost heb geplaatst op mijn reisblog, kon ik het na de meest recente aflevering van 3 op Reis niet laten om ook op deze plek nogmaals mijn fascinatie voor dit kleine landje uit te spreken. Luxemburg, wat zou jij doen? Tanken en doorrijden of net als Dennis Storm de uitdaging aangaan en een kijkje nemen in dit 'mysterieuze' land?

-------------------------------------------------------------------------------------

- ‘So, where have you just been?’ 

- ‘Well, we just came from India and Nepal and after this we go to Chili and Paraguay.’
- ‘Wow, that sounds fantastic! I want to go there!’

Zien reizen doet reizen. En wie eenmaal ‘doet’ reizen, wil daarna alleen nog maar meer reizen.
Het reisvirus is niet moeilijk te pakken te krijgen. Het wordt opgepikt bij het oversteken van de eerste verre grens en wordt gedurende de rest van de trip gevoed door alle verhalen van medereizigers die ook aan het virus ‘lijden’. India, Afrika, Azië, Zuid-Amerika...De ene heeft nog meer gezien dan de ander en hoe meer verhalen je hoort, hoe heftiger het virus wordt en hoe meer je bij jezelf denkt: ‘Oh, daar wil ik ook heen, dat wil ik ook zien, dat wil ik ook doen!’

De wereld is groot en er zijn veel plekken te zien.
Er is echter één kleine plek op aarde waar je als reiziger (en overigens ook als niet-reiziger) maar bar weinig over hoort: Luxemburg. Dit kleine landje, dat notabene deel van de Benelux is, is voor mij één groot mysterie. Ja, je kan er goedkoop tanken, dat weet ik inmiddels wel. Maar wat nog meer? Nooit hoor je er wat over in het nieuws, of lees je er wat over in de krant. Ik ken vrijwel niemand die er ooit is geweest, sterker nog, ik heb zelfs nog nooit een Luxemburger ontmoet! Al reizende ontmoet je talloze mensen, van talloze nationaliteiten. Maar een Luxemburger? Nee hoor, Zouden ze nooit op vakantie gaan?

En dan de taal; wat spreken ze daar eigenlijk? Frans, Duits, Luxemburgs? Hebben ze een koning of een hertogin; eten ze kaas of worst; drinken ze liever bier of wijn? Het is allemaal één groot vraagteken. En dat terwijl we praktisch buren zijn! Met vrijwel dezelde vlag! Hoe kan dat?
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer mijn nieuwsgierigheid groeit. Dat wordt nog eens verder versterkt door het feit dat Luxemburg niet alleen de ‘John Doe’ onder de landen blijkt te zijn, maar ook nog eens een van de meest leefbare plekken ter wereld. De mensen zijn er gelukkig, het dagelijks leven is er fijn en binnen die kleine landsgrensjes is er verder eigenlijk gewoon weinig reden tot klagen (misschien dat we er daarom ook zo weinig over horen én dat ze daarom nooit op vakanie gaan!).

Hoe komt dan toch dat je zo weinig mensen over Luxemburg hoort? Ik zou er haast een publiciteitscampagne voor opzetten. 'Luxembourg: the ultimate adventurous and off the beaten track destination.' Best een goede slogan toch?

Hoe meer ik reis en hoe minder mensen ik erover hoor, des te meer ik bovenstaande ook echt begin te geloven. Wie had ooit gedacht dat de meest spannende reis zo dicht bij huis zou liggen? Of vergis ik me nu sterk?
Hoe spannend of saai het echter ook mag zijn; één ding weet ik zeker en dat is dat ik het zelf wil meemaken. Het reisvirus begint te kriebelen en ik denk: ‘Goh, misschien moet ik mijn volgende reis niet naar Afrika/Amerika/Indonesië laten gaan, maar gewoon heel simpel naar Luxemburg’.

En dan zou het zomaar kunnen dat ik de volgende keer ineens dit gesprek voer:

-   ‘So, where have you just been?’
- ‘Well, we just came from India and Nepal and after this we go to Chili and Paraguay. You?’
- ‘I just came from Luxembourg.’
- ‘Luxem..what?!’
- ‘Oh, you know..that small exotic country no one ever hears about.’
- ‘Wow, that sounds fantastic! I want to go there!’

Toen onze mop een mopje was...

Laatst hoorde ik op televisie ene Henk een mop vertellen. Op zich niets verrassends, aangezien het een reallife programma betrof en mensen daar over het algemeen dingen doen en zeggen die ze in het normale leven ook doen (tenminste, dat is de bedoeling van zo'n programma). Ook de mop zelf was niet bijzonder grappig of origineel. Een beetje het type van 'Jantje komt bij de dokter en..'.

Toch was er een bepaald gevoel dat het vertellen van deze grap bij mij teweegbracht. Noem het weemoed, noem het sentiment. Het was in ieder geval een soort van vervreemding die ik in eerste instantie niet kon plaatsen. Om een grap moet je normaal gesproken toch gewoon lachen? Totdat ineens het kwartje viel: de mop is een ouderwets en uitstervende soort aan het woorden!

Laat ik dus maar meteen met de deur in huis vallen. Wanneer heeft u voor het laatst een mop gehoord of verteld? Nee, geen sketch of cabaret-imitatie. Gewoon een ouderwetse grap over Sam en Moos of een beginnend met de zinsnede 'Komt een vrouw bij de dokter..'.

Geen idee?

Dat kan zomaar eens goed kloppen. De traditionele mop is volgens experts namelijk in hoog tempo aan het verdwijnen. De grote boosdoener? Het internet. Door de opkomst van dit medium beleven we humor tegenwoordig namelijk op een andere manier (bron). Daar waar we vroeger moppen aan elkaar vertelden, sturen we deze tegenwoordig gewoon digitaal naar elkaar toe. Een orale traditie is een visuele traditie geworden, waardoor mensen het moppentappen hebben verleerd en vaak überhaupt geen moppen meer uit hun hoofd kennen.

Een andere 'boosdoener' bij het verdwijnen van de mop is de toenemende populariteit van cabaret en stand-up comedy. Vroeger was de mop van iedereen (ok, er waren mensen die ze beter niet konden vertellen), maar tegenwoordig lijkt het vertellen van grappen haast een kunst met een grote K te zijn geworden die alleen toegeschreven is aan echte professionals.

Een goede mop vertellen is 'uit' en al lang niet meer zo cool als vroeger. De Mini-Moppentrommels en sterren van Moppentoppers hebben plaatsgemaakt voor de Hans Teeuwen's en Najob Amhali's onder ons en soms is dat best een klein beetje jammer. Hoe leuk zou het immers zijn als we in plaats van plaatjes via internet ook af en toe weer eens een ouderwetse mop bij het koffiezetapparaat zouden vertellen en gezamenlijk om een grap kunnen lachen in plaats van het allemaal massaal te 'liken'? Met een klein moppenboekje op het toilet kan een saaie verjaardag zo opgeleukt worden en dan heb ik het nog niet eens over mensen die enthousiast een grap beginnen te vertellen en dan volledig de draad kwijtraken (een beetje leedvermaak is een mop op zich)

Laat Henk dus niet alleen in zijn lolbroek staan, maar sta hem bij in zijn strijd de mop nog een klein beetje levend te houden. Flauw, droog, lang of kort...het maakt niet uit, zolang we er maar om kunnen lachen. En omdat ik humor altijd een warm hart toedraag, bij deze eentje om mee af te trappen:

Waarom kan Einstein geen muur bouwen?

Antwoord: Omdat hij maar ein stein heeft!

En ach, als we dan toch flauw bezig zijn. Nog eentje om het af te leren:

Lopen 2 tampons over straat.

Zegt de een tegen de ander : 'Ik heb het koud'.

Zegt de ander : 'Moet je je muts opdoen'.

Home is where the heart is

Over een paar weken gaan we verhuizen.
Eindelijk is het zover! Een nieuw huis, een nieuwe inrichting. En waar kan je een meisje blijer mee maken dan met het shoppen naar spulletjes voor het nieuwe huis?

Nog voordat enig contract was getekend, was ik al druk in de weer met het hamsteren van woonideeën. Kleurenkaartjes van de bouwmarkt, behang-samples van de decoratiewinkel, plaatjes uit tijdschriften, een bezoek aan de Zweedse bouwpakketten-gigant. Alles werd zorgvuldig gefotografeerd, uitgeknipt, gesorteerd en verzameld in een mapje met het etiket 'Woonspiratie'.

Hoe vol het mapje inmiddels echter ook mag zijn, de meest leuke plek om ideeën voor je huis op te doen is en blijft gewoon de straat. Niks geen luxe warenhuizen of dure woontijdschriften, maar gewoon lekker ordinair bij mensen thuis naar binnen kijken en dan heerlijk ongegeneerd je mening geven. Daar kan geen VT Wonen tegenop.

Alhoewel...
Al vele rondjes lopend door verschillende straten en wijken, kom ik erachter dat verdacht veel huizen qua inrichting wel erg veel op elkaar lijken. En nee, dan doel ik niet op de standaard 'twee potten die symmetrisch voor het raam staan' (héél 2010!) maar dan heb ik het met name over de voordeur. Want waar ik ook loop en waar ik ook kijk, overal stuit mijn blik op deurhangers in de vorm van hartjes. Hartjes van riet, hartjes van hout, hartjes van ijzerdraad. Met linten, zonder linten, opengewerkt of massief. Hartjes, hartjes, hartjes.

Hardop vraag ik mij af wie deze trend gestart is en waar dat hart in hemelsnaam voor moet staan. Welkom in ons liefdevolle huis? Wij verwelkomen u met ons hart? Ik hou van jou (en daarmee van jullie allemaal)?

Het wordt nog mooier als ik diverse woningen tegenkom die naast hun hartenkreet ook nog de zeer inspirerende letters L O V E voor het raam hebben staan. Zou dit zijn om de boodschap nog duidelijker te maken? Om bezoeker en voorbijgangers er zeker van te laten zijn dat hier echt hele warme en liefdevolle mensen wonen? Ik moet mijzelf bedwingen om niet spontaan bij wat mensen aan te bellen en te vragen of ik een dikke knuffel kan krijgen en misschien een kopje thee mag komen drinken. Eens kijken hoe gastvrij al deze hartelijke mensen daadwerkelijk zijn.

Een iets minder onduidelijke, maar daardoor niet minder intrigerende variant op alle openbare liefdesbetuigingen zijn de houten letters die samen het woord HOME vormen. Want waarom zou je op je huis het woord 'huis' laten zetten? Zouden deze bewoners bang zijn dat hun woning wellicht voor iets anders wordt aangezien? Of is het hun manier om te laten weten dat ze thuis zijn en dat ze met een kloppend hart vol liefde zitten te wachten tot bezoekers bij hun hartjesdeur aanbellen?

Wat het antwoord ook mag wezen en wat de betekenis ook mag zijn, ikzelf ben erover uit dat dit nieuwe liefdesritueel op woongebied mijn inspiratiemapje niet zal halen. Niet dat ik geen liefdevol mens ben of niet dol ben op mijn nieuwe huis. Maar meer omdat ik mij liever vol hartelust stort op een inrichting die mijn eigen hart en ziel draagt en waar alle mensen straks hartstikke welkom zijn, ook als ze van hun eigen rieten hart geen moordkuil maken.

De klusjesman

Maandagochtend 8:00 uur. De bel gaat. Voor de deur staat een man in een mooie blauwe overal en een gereedschapskistje in zijn handen.

- "Goedemorgen mevrouw, ik kom voor het onderhoud van de ketel. U had aangegeven het liefst iemand zo vroeg mogelijk te hebben, dus ik dacht: laat ik dat vrouwke eens een plezier doen."

Het spettert een beetje buiten.
De man met de blauwe overal veegt zijn voeten en stapt met zijn stevige werkschoenen de kamer in en door richting de keuken.

- "Ja, ik rijd normaal gesproken pas rond achten weg, maar goed, als u aangeeft 'zo vroeg mogelijk' dan doe ik dat natuurlijk graag. Je kan een vrouw immers niet zomaar teleurstellen toch?"
- "Goh, eh, dat is erg vriendelijk van u. Het komt inderdaad niet vaak voor dat het onderhoud zo stipt wordt uitgevoerd. Fijn dat u de moeite heeft genomen. De ketel hangt hier. Mocht u nog iets nodig hebben, dan hoor ik het wel."
- "Vrouwke, gelooft u mij: het enige dat ik nodig heb is loonsverhoging en een portie mooi weer."
- "Oh, ok. Een kopje koffie dan misschien?"
- "Dat sla ik op dit tijdstip nooit af."

De man met de tang gaat aan de slag. Zelfverzekerd opent hij de ketel en begint aan zijn inspectie.

- "Ehm, pardon, zou ik er misschien even bij mogen om een kopje voor uw koffie te pakken?"
- "Maar natuurlijk, vrouwke. Excuses van mijn kant. Sorry dat ik in de weg stond. De keuken is en blijft toch immers het domein van de vrouw."
- "Nou, dat zou ik toch niet zo stellig willen beweren.."
- "Niet? Moet ik bij mijn vrouw niet proberen hoor, aan de slag in de keuken. Zekers te weten dat ze mij er met de deegroller weer uitslaat. Maar dat is niet zo erg. Laat vrouwen zich maar bezighouden met vrouwendingen, dan kunnen de mannen tenminste het echte werk doen."

Fluitend gaat de man verder in het domein van de vrouw. De tang wordt neergelegd en maakt plaats voor een stalen borsteltje voor het grondige schoonmaakwerk.

- "En heeft mevrouw nog een vakantie gepland staan?"
- "Nou, ik ben eigenlijk net terug van een lange reis, dus nee, er staat even niets op de planning."
- "Een reis? Met zo'n vliegding enzo? In nog geen duizend jaar dat ze mij daar inkrijgen! Moeders de vrouw heeft het één keer geprobeerd, zo'n vliegreis. Gelukkig werd toen mijn zwager ziek, dus konden we gewoon lekker thuisblijven. Niets voor mij al dat exotische gedoe."
- "Tja, smaken verschillen. Ik houd er wel van. Nieuwe landen, nieuwe culturen."
- "Ja, dat ken ik. Dat zei een nichtje van mij ook. Nieuwe landen, nieuwe culturen. Nou, die is er toch mooi vandoor gegaan met zo'n Afrikaan."
- "Ja, dat kan soms gebeuren. Maar wellicht is ze nu wel erg gelukkig?"
- "Ja, dat kan wel zijn, maar wat denk je van mijn tante? Vertelt eerst haar zoon dat hij homo is en dan zit haar dochter ook nog eens met zo'n neger in Afrika. Nou, dat is toch erg hoor! Dan mogen mijn ouders niet klagen met een zoon zoals ik."

De laatste restjes vuil worden door de man op behendige wijze weggeveegd. De klep van de ketel gaat dicht en de onderhoudspapieren worden tevoorschijn gehaald.

- "Als u hier even een krabbelke zou willen zetten. Dan weet ik zeker dat ik mijn euro's ook krijg, voordat de Grieken er straks mee vandoor gaan. Hartelijk dank. Ja, het is wat die crisis. Die Spanjaarden maar lui siësta houden en wij maar belasting betalen. Als ze daar in Den Haag nou eens wat aan zouden doen!
Maar ik wens u nog een prettige dag mevrouw. De ketel is weer schoon. Hartelijk dank voor de koffie en dat het met die zomer nog maar goed mag komen."

Zonder te weten wat ik hier nog verder op zou moeten antwoorden doe ik de deur open. De man in de blauwe overal stapt naar buiten. Het is 8:30. Buiten verdwijnt het laatste restje zon achter een dikke donkere regenwolk. Ik denk dat de zomer zich vandaag niet meer gaat aandienen.

Het onverzadigbare meisje

Acht maanden geleden is het alweer. De laatste hap, de laatste slik. Het meisje schreef nog één bericht en toen was het zover: de blaadjes in de achtertuin waren op en het werd tijd om de vleugels uit te slaan naar nieuwe oorden.
De zon en de wind voerden het meisje langs de meest bijzondere plekken. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Van oost naar west en van boven naar onder. Haar vleugels klapten zich een slag in de rondte.

Totdat ze moe begon te worden. Moe en hongerig. Haar reislust mocht dan inmiddels wel een beetje gestild zijn, de honger naar nieuwe verhalen was dat niet. Een tijdje heeft ze haar knorrende maag weten te negeren.  Niet wetende waar ze precies trek in had, liet ze de verleidingen aan zich voorbij gaan. Groenvoer, bloemen, gras of sla; niks kon haar bekoren.
Tot ze het echt niet langer hield. De honger was te groot en de schreeuwende trek stond op volume tien. Blaadjes moest ze. Blaadjes! Niks geen 'slashimi' of exotische 'springbloemrol'. Gewoon een ordinair groen blad: oud, vertrouwd en lekker.

Wat lekker is smaakt naar meer en waarom zou je beproefd recept eigenlijk willen veranderen? Ok, een kleine aanpassing in de presentatie was wel nodig, maar los daarvan bleek het recept nog net zo smaakvol als in het begin.
Dus is het terug op de menukaart: Het onbeschreven blad. Het blad waar het meisje zoveel kanten mee op kan. Van snufjes kritiek tot vleugjes met humor. Acht maanden lang hebben alle ingrediënten kunnen rijpen. Maar nu is het oogsttijd en tijd om te plukken.

En dat is maar goed ook! Want het meisje heeft honger en is nog lang niet uitgegeten!